Wpisy u Basi i u Przemka i Sowy przypomniały mi o tym, co Lady Amber wymyśliła ostatnio.

Gdyby ktoś miał jakiekolwiek wątpliwości - już wyjaśniam.
Na stole stały rzeczy przygotowane do włożenia do zmywarki. Między innymi miska, do której Amberzyca podeszła i zaczęła zapamiętale "czyścić" jęzorkiem.

Miska była po buraczkach. Z dużą ilością chrzanu. :)

A na dokładkę Fil, czyli co robi Pierożek gdy jej sie nudzi:
idzie do Baraniastego, przerywa mu pracę, uwala się na kolankach, każe się głaskać - DŁUGO - i kłaczy wszystko dookoła.

Pod bródką proszę!

W tym miejscu dokładnie!

Dlaczego tak krótko?!

("uszko się wygło temu Pierożku") :) 

Nasz rozpieszczony Pierożek przeszedł dzisiaj samą siebie.

Kiedy dwunożni jedzą na obiad kuraka w jakiejkolwiek formie - Fil dostaje swoją "porcję" niemal od razu, albo po chwili (kiedy jedzenie ostygnie). I nigdy nie jest inaczej.

Podobnie jest z rybą. W tej sytuacji również kiciuś je obiad z Personelem.

Piszę o tym, bo to oczywiste, ale niestety nie dla Pierożka, która doszła dzisiaj do wniosku, że porwanie mięska z talerza zostawionego bez nadzoru (dokładnie na czas przejścia z kuchni do pokoju) jest fantastycznym pomysłem! A jaka była z siebie dumna!

Najpierw poczyniłam jej wyrzuty z cyklu: "jak mogłaś, przecież zawsze dostajesz swoją porcję?!", potem zamknęłam drzwi od pokoju, w którym jedliśmy obiad (żeby po 5 minutach je otworzyć, bo obiad stawał mi gardle, gdy pomyślałam o tych biednych kotkach, które siedzą w przedpokoju i nie mogą wejść), żeby na koniec odłożyć na własnym talerzu porcję dla Pierożka (żeby nie miała smuteczków, za to, że czyniłam jej wyrzuty)... 

Aż się boję co napiszecie w komentarzach... ;) 

Ulubiona pozycja "do spania" w wersji Fil (po chwili całkowicie odwraca się na plecy i tak śpi - "kołami do góry")

Zdjęcie zrobione wczoraj w nocy - w ciemnym pokoju - doskonale obrazuje totalne lenistwo pierożkowe "napiecowe". :)

Dzisiaj na śniadanko był króliczek. Proszę się nie przerażać - był to króliczek puszkowy. ;)

Kociki uwielbiają gourmetowego królika w pasztecie, a Fil wręcz za nim przepada. Więc najadały się rano po wręgi. Po wyczyszczeniu wszystkich kuwet, widząc zadowolone i najedzone koty, przystąpiłam do przygotowywania własnego śniadania (w postaci kanapek).

Gdy owierałam opakowanie z wędliną, w kuchni stawił się PK (Prawie Komplet, czyli cztery Futrzaste) twierdząc [mało] przekonywująco, że ja tu się zamierzam objadać (co z tego, że dopiero w pracy), a one KOMPLETNIE NIC nie jadły... że o śniadaniu nie wspomną!
Obłędne są. :)

Poniżej - dwie z pięciu. 

Kawa z mlekiem

oraz Słodka Tri ;) 

Z Trikolorką teraz już nie jest tak łatwo (jeśli chodzi o jedzenie), jak kiedyś.
Najlepsze są chrupki i tylko to (suche) by teraz jadła.
A że lepiej żeby samego suchego nie jadła, to zaczyna się namawianie...

Otworzyłam na śniadanie dzisiaj dwie saszetki: z Shebą i zwykłym jedzonkiem.
Amber tego nie będzie jadła.
Zjedz.
Nie.
Proszę.
Nie (i otrzepała nogę jak Latte*).
To może coś innego?
Nie.
To może trzecią saszetkę?
Dobrze, zjem, ale trochę zostawię.

* gdy Kawa otrzepuje nogę, to Personel powinien się wstydzić, że daje tak paskudne jedzenie na miskę, że aż Biedny i Głodny Kot musi łapy otrzepywać z obrzydzenia!

W ten prosty sposób Bii zaczyna coraz bardziej rosnąć wszerz, bo dojada resztki z czterech misek (amberzycowa pełna micha nr 1 zostaje jeszcze dla niej na później). 
Za niedługo będzie przypominać szylkretową poduchę. :/

A skoro o jedzeniu mowa, to poniżej fotki z karmienia mlekiem.
Bii, podobnie jak Filemon, uwielbia mleko tak bardzo, że potrafi siedzieć na środku kuchni (albo wywijać ósemki) i piszczeć, gdy Baraniasty na chwilę wyjmie kartonik z lodówki. 
Bo ona chce.
Więc dostaje trochę mleka w misce.
Amber mleka nie chce.
A potem okazuje się, że: 

mleko jest pyszne (widać po trójkolorowym dinozaurzym grzbiecie) i trzeba je wypijać od Bii

z jednej miski...

(mleko się kończy, grzbiet się już gładko układa).

A na koniec - chrupkowa komitywa kolacyjna. ;) 
(Latte już jest w biegu, bo już skończyła połykać - nie jeść, a połykać właśnie...)

Telefon.
- Słuchajcie, Wasze futra jedzą Shebę, tak?
- Tak, pochłaniają wręcz.

A potem się okazało, że cena jest bardzo okazyjna, więc poprosiliśmy A. i I. o kupienie zapasów.

No i kupili (sami chcieliśmy) i jeszcze przywieźli. :)

I teraz w spiżarce - oprócz słoików z potworami - króluje kocie jedzonko w ilościach hurtowych.

Zaraz po przyniesieniu i podzieleniu wyglądało tak:

A potem Pierożek zaczął ponaglać:
"Jeść!"

Wtórowała jej Amber:
"Jestem głooodna!"

Cóż było czynić... ;)

Tak, robienie potworów mi się spodobało.
Nie wiedziałam jednak, że ta czynność zajmuje tyle czasu.

Wiśnie czekały od dobrych kilku dni. Do ich zerwania mobilizowaliśmy się dwa razy dłużej. To, co w ciągu tygodnia graniczy z niemożliwością zostało jednak wykonane przez łikend.

Nie licząc (wyczekanej) wycieczki rowerowej. Krótkiej, bo wiśnie czekały, a na tyle długiej, że przypiekło mi ramiona (cyt. "Owco wyglądasz jakby Ci ktoś doczepił ręce").

A potem wiśnie. Wiśnie, WIŚNIE. Pełno wiśni! Zbieranie i drylowanie. Kompoty, dżemy i soki.

W niedzielę - dla odmiany - znowu to samo...
Moje ramiona się pieką, wiśnie są zbierane (bo jakoś same nie chcą do wiaderka wpadać), a NzT mimochodem wspomina: "Owco, a nie chciałabyś lawendy?".

Okazało się, że chcę. Więc w przerwie między przetwarzaniem wiśni - zbieram lawendę (sama chciałam).
Jest środek dnia, żar leje się z nieba (lawenda ma stanowisko słoneczne), ramiona się pieką (nie czuję tego i nie wkładam koszulki z rękawkiem, bo - ogólnie - jest mi gorąco, ale bolesna świadomość efektów tego działania przyjdzie do mnie wieczorem...), lawenda pachnie oszałamiająco, trzmiele szaleją w malwach, koty NzT rozrzucone jak puchate chodniki w cieniu czegokolwiek patrzą na mnie dziwnie, a ja zbieram... A potem obieram. Palce mi pachną, wszystko mi pachnie i jest lawendowo.

Patrzę na Fordkę (stoi w końcu na "parkingu") i uświadamiam sobie, że należy jej się kąpiel. Idę do domu po wiaderko i myję tylko szyby, bo na kąpiel nie ma czasu (czekają wiśnie). Musi mi wybaczyć.

W międzyczasie wołam NzM z aparatem i odpowiednim obiektywem, bo trzmiele wygladają niesamowicie - unurzane całe w pyłku.

Baran robi zdjęcia (za co należy mu się medal, bo jakoś - podobnie jak ja - nie pała szczególną sympatią do tego typu owadów).

Z lawendą i kolejnym wiadrem wiśni wracam do domu. Tym razem będzie nalewka (made by NzM), dżemy, soki i galaretka.

W międzyczasie robię ciasto (majonezowe)* z wiśniami, a jakże.

Wiśnie się smażą, a ja sprzątam Pasionek (w sobotę się nie udało, "bo wiśnie" rzecz jasna).

W okolicach północy, kiedy w głowie mi się kręci ze zmęczenia, znajduję w lodówce wiaderko agrestu. "Owco, nie mam pomysłu co z nim zrobić" mówi mój Ukochany Mąż. Ja pomysł mam.
Galaretka agrestowa perkocze, a ja prasuję stertę ubrań (bo się jakoś nazbierało).

I nagle, zupełnie nieoczekiwanie, okazuje się, że od jakiegoś czasu już jest poniedziałek...

A efekty weekendowe? Ależ proszę :)

widok z góry

W sumie jakieś 23 słoiki z kompotem, dżemem, sokiem i galaretką z wiśni.

I jeden z agrestem.

*Ciasto majonezowe
Przepis otrzymała moja Protoplastka "od koleżanki z pracy". Nie wiem więc czy rzeczywiście jest oryginalnie wymyślony przez ową koleżankę. Możliwe, że jest znany i krąży w internecie od czasu jego powstania, a ja nic o tym nie wiem, bo nie szukałam. :)
Nie ma się co zrażać ani nazwą, ani zawartym w przepisie octem, bo ocet, rzecz jasna, wyparuje w czasie pieczenia.
Ciasto jest tak proste, że nawet średnio wykwalifikowana Owca (ja) potrafi je zrobić. :)

Składniki:
4 jajka
150 g cukru (ja daję zazwyczaj pół małej szklanki)
150 g mąki
2 łyżki oleju
1,5 łyżeczki octu
1 łyżeczka proszku do pieczenia

Białka należy ubić z cukrem w garnuszku. W drugim do żółtek dodać olej (mieszać), dodać proszek do pieczenia (ciągle mieszać), na koniec ocet (mieszać, bo teraz się ciasto "napuchaci"). Powstałą masę wlać do białek (wymieszać - można już mikserem na małych obrotach), dodać mąkę. Wylać do natłuszczonej i obsypanej bułką tartą formy (moja jest taka, jak na zdjęciu w poprzednim wpisie). Wrzucić na górę owoce (truskawki, wiśnie, jagody, itp.) Piec w temp 180 stopni przez ok. 40 min.

Jako, że wena mnie odeszła i nie chce wrócić - dzisiaj znowu będzie kulinarnie.
Zdjęcia leżą na dysku już dosyć długo więc najwyższy czas coś z nimi zrobić.

NzM dostarczył mi ostatnio niecałe 6 kg moreli. Zrobiłam dżemy i kompoty.
A gdy widzę, jak ubrane słoiczki rozpychają się na półkach w spiżarce, to już myślę o tym, jak dobrze będzie smakować ich zawartość w zimie (co pewnie nastąpi bardzo szybko, sądząc po tych 10 stopniach w lipcu...).

Przed przetworzeniem:

Przygotowane na crumble: 

I już w słoikach:

W kuchni niezbędne okazały się (i nadzór pełniły): 

kot trójkolorowy 

i kot syjamski

W tak zwanym międzyczasie popełniłam też ciasto. Proste, szybkie, a nawet smaczne, chociaż zwane dosyć oryginalnie...

Ciasto majonezowe w owocami ;)

Najpierw wyglądało tak:

A potem tak: 

Pasionek nie predestynuje do bycia blogiem kulinarnym, ale jeśli kogoś zainteresuje przepis - chętnie podam.  

Nawet wtedy, kiedy wydaje mi się, że mam trochę więcej czasu... najczęściej mi się właśnie WYDAJE.

Weekend bardzo intensywny, choć aura nie do końca sprzyjająca. 

O dzisiejszej wyprawie będzie jutro, a tymczasem dzisiaj wrzucam zaległe zdjęcia zapasów owczo-baranich.

NzM widząc moje zapędy w przygotowywaniu potworów na zimę odpowiedział na moje zapotrzebowanie i zrobił mi nowe półeczki, dzięki czemu nasza zwykła komórka urosła do rangi SPIŻARKI. :)

Półeczki będę sukcesywnie zapełniać, słoiki dzisiaj kupiliśmy (bo dotychczasowe zapasy mocno się skurczyły) - wystarczy tylko poczekać na ulubione owoce.
Wiem czego nie będę robić - nie będę robić dżemu ze śliwek. Z bardzo prostego powodu - żaden dżem ze śliwek nie smakuje tak, jak ten zrobiony przez NzT. Po co więc w ogóle zaczynać? :)

Wszystkie zdjęcia robił NzM - obiektywem (fish eye), który bardzo lubię. 

W sumie na półkach goszczą: soki (z truskawek, bazylii i mięty), dżemy (z truskawek i rabarbaru) oraz pomidory (w zalewie i oleju z bazylią). 

A na koniec kot, który materializuje się jak tylko usłyszy słowo "spiżarnia" (wszak kojarzy się ono z jedzeniem...).

Nie wiem co mnie napadło, ale do zagadnienia podeszłam bardzo ambitnie.

Przeglądając kolejne blogi kulinarne postanowiłam zrobić własnoręczne potwory*. Najpierw pomysł zakiełkował: że to takie fajne i w ogóle, własnoręczne, można podarować komuś słoiczek i ten ktoś się zachwyci jakie to dobre i że lepsze (!) niż ze sklepu. I przede wszystkim – nie takie słodkie! I drugie przede wszystkim – sama, własnoręcznie i… pierwszy raz w życiu.

*tak się u nas w domu mówi na przetwory.

Potem pomysł zaczął się rozrastać, wizja Owcy krzątającej się po kuchni krystalizować, a słoiki wyparzać. Brakowało już tylko najważniejszego składnika. No dobrze, dwóch. Wolnego czasu i truskawek. :)

W piątek (wczoraj), bladym świtem (hi hi), NzM udał się na targ warzywny, a gdy przyszłam do domu, czekała już na mnie wanna truskawek i… („Baranku, kup też proszę rabarbar”) jakieś 6 kg rzewienia.

A potem już tylko obierałam, dusiłam, zalewałam, mieszałam, puchłam z dumy jak się wszystko udawało i załamywałam jak masa dżemowa żyjąc własnym życiem, po wyjęciu z piekarnika opuszczała słoiki…

Efekt wczorajszych działań jest widoczny dzisiaj w postaci:

- 7 słoików z komponcikiem (tak Owca, jagnięciem będąc, mówiła na kompot) z truskawek
- 8 słoików dżemu z truskawek (z dodatkiem rzewienia, o czym za chwilę)
- 3 słoików soku truskawkowego
- i jak na razie 3 słoików dżemu rabarbarowego

Ponieważ powyższe dzieło, jest dla mnie godne (co najmniej!) oskara przechodzimy do momentu, w którym dziękuje się współautorom sukcesu, a zatem:

- dziękuję mojemu Mężowi za przyniesienie 8 kilogramów truskawek, 6 kg rabarbaru (i 20 kg ziemniaków, ale one nie biorą udziału w tym przedsięwzięciu) i przypominaniu mi (kiedy w końcu zaczynałam narzekać, że kręgosłup odmawia mi posłuszeństwa), że „sama chciałam” i „zobacz jaki fajny dżem będziemy mieli” oraz że „kotki są głodne i się nudzą, bo się nimi nie zajmujemy” czyli w ogóle za pomoc oraz pacyfikowanie walecznej (i gorącej!) masy, która notorycznie uciekała ze słoików,

- autorkom blogów kulinarnych, które zmotywowały mnie do działania i pozwoliły uwierzyć, że jestem w stanie stworzyć coś, chociaż odrobinę podobnego, do ich dzieł (szczególnie Szarlotce – ona już wie za co ;) i Bei, od których dowiedziałam się, że DA SIĘ zrobić potwory bez żelfixa czy innego glutka, a ważnym słowem, którego muszę się nauczyć i zrozumieć jest PEKTYNA :) ).

Na dzisiaj, jak wrócę z pracy, planuję:

- zrobić coś z tą wielką michą pokrojonego rzewienia,
- galaretkę bazyliową i miętową.

Uprzednio poszedłszy „na rower” rzecz jasna. :)

Tytuł postu zobowiązuje, więc zamieszczam (w kilogramach) poniżej efekty wczorajszego ważenia koteniek:

Mała 4,30

Fil 4,36

Latte 4,43

Amber 4,76

Bii 4,22

Z powyższego wykazu wynika, że mimo iż Indyczek jest chuda jak przecinek, to waga 4,3 kg nie jest niepokojąca. W przypadku Pierożka również. Latte jak zwykle udając, że jej nie ma, sprawia wrażenie bycia o wiele mniejszą, niż jest w rzeczywistości. Wzięcie syjamki na ręce pozbawia jednak złudzeń („ubity”, ciężki kotek). Bii zamyka stawkę i nadal jest chuda (chociaż „torba na chrupki” dynda jej pod brzuszkiem), a Amber…, no tak – Amber to kawał kocicy. Kawał WIECZNIE GŁODNEJ kocicy. :) 

I znowu zabrakło mi dnia.
Marzą mi się już wakacje, ale do września (najbliższy przewidywany termin urlopu) daleko, więc trzeba się wziąć w garść.
Byliśmy dzisiaj (we trójkę - czyli z NzT) w parku. Jeździliśmy dwie godzinki, co jak na Owcę, która miała dłuższą rowerową przerwę, jest całkiem dobrym osiągnięciem.

Moje biało-różowe cudeńko.

Przy okazji NzM "released the dragon" czyli latał Lamą, która usilnie opierała się wiatrowi, aż do momentu kiedy mimo usilnych starań Barana, wpadła na latarnię. I takie były efekty tego zderzenia... (ułamana łopata).

Potem oczywiście Lama latała dalej... (ucięłam kawałek koła, bo wcale nie łatwo zrobić zdjęcie w stylu: "atak wściekłej Lamy", hi hi - rower co prawda stoi, czego nie można powiedzieć o heli)

W parku było fantastycznie, pogoda piękna (wszyscy wrócili pięknie zaróżowieni oprócz mnie - jak zwykle przez całe lato będę udawać "córkę młynarza"), ludzi niestety też dużo, chociaż wyjechaliśmy rano (owcze rano - czyli ok. 9:30). Widzieliśmy faunę

i florę (te krzaczory za różowymi kwiatkami oszałamiająco pachną miodem. Czy ktoś może je rozpoznaje? Miło by było wiedzieć co tak pięknie pachnie. :)

W drodze powrotnej mocno się zdziwiłam, bo kolejka do chorzowskiego Zoo była trzy razy zawijana. Do tej pory mnie to zastanawia (mam wyrobione, raczej mało pozytywne zdanie o "naszym" Zoo).

Potem szalałam w kuchni, a Baran chichotał, że do tej pory jedliśmy ryż z warzywami, a od kiedy jego żona czyta blogi kulinarne, to spożywamy risotto ze szparagami. Przepis ponownie wzięłam od Dorotki i powiem, że całkiem dobrze to wszystko smakowało. Gdyby nie wybitnie irytujące obieranie szparagów - byłoby to danie idealne. ;)
Potem wizyta u babci, potem przygotowanie się na jutro, karmienie futer (które dzisiaj jadły chyba z piętnaście tysięcy razy) a na kolację gofry.
Boskie, własnoręcznie robione przez NzM - gofry. Drożdżowe, puchate, z serkiem waniliowym i dżemem wiśniowym. Mniam.

Trudno określić jak bardzo optymistycznie taki dzień nastraja i jak dużą siłę daje, do zmierzenia się z nadchodzącym tygodniem (który wcale nie będzie łatwy). :)